
Διαβάσαμε πριν λίγα χρόνια στο περιοδικό "Focus":
Οι πεταλούδες της νύχτας, όπως και άλλα έντομα, ακολουθούν μια ακριβή γραμμή πτήσης. Για τον προσανατολισμό τους χρησιμοποιούν την κατεύθυνση των ηλιακών ακτίνων, τις οποίες τέμνουν πάντα υπό την ίδια γωνία κατά μήκος της πορείας τους.
Αυτή η μέθοδος είναι αλάνθαστη αν θεωρήσουμε ως φωτεινή πηγή τον ήλιο ή το φεγγάρι. Αυτές οι πηγές είναι τόσο μακριά από τη Γη, ώστε οι ακτίνες τους φτάνουν στην επιφάνεια σαν να ήταν παράλληλες μεταξύ τους. Αν η πεταλούδα τις διασχίζει πάντα υπό την ίδια γωνία, θα είναι σίγουρη ότι πετά ευθεία προς μια κατεύθυνση. Όταν όμως το έντομο βρίσκεται κοντά σε μια λάμπα, τότε "πιάνεται κορόιδο".
Σ' αυτή την περίπτωση η πηγή των ακτίνων βρίσκεται πολύ κοντά, συνεπώς αυτές δεν είναι πλέον παράλληλες. Παρ' όλα αυτά, η πεταλούδα εξακολουθεί να πετά τέμνοντας τις ακτίνες υπό την ίδια πάντα γωνία˙ έτσι δεν ακολουθεί ευθύγραμμη πορεία, αλλά πλησιάζει ολοένα και περισσότερο τη φωτεινή πηγή μέχρι να πέσει πάνω της και να κάψει τα φτερά της.
Και αναρωτιέμαι...
Πόσα κοινα μπορει να έχει τελικά ένας ανθρωπος με τα πλάσματα της φύσης?! Πόσες φορές έχουμε γίνει εμείς πεταλούδες της νύχτας και έχουμε πέσει στην παγίδα που μας έστησε η πορεία μας..πόσες φορές έχουμε γοητευτεί από μια "φωτεινή πηγή" που στο τέλος θα μας "κάψει"?αλλά εμείς δε φεύγουμε...γιατι είναι αργά? γιατί δε θέλουμε? γιατι δεν καταλαβαίνουμε ότι καιγόμαστε? είμαστε χαζοί, αυτοκαταστροφικοι, εθελοτυφλούμε? ή απλά θέλουμε να φτάσουμε μέχρι το τέλος? γιατί μας συνεπαίρνει τόσο αυτό το φως που δε βλέπουμε το τέλος?
και μετά...?